Het menselijk tekort vormt het belangrijkste uitgangspunt voor het schilderwerk van Erik Suidman. Zijn figuren lijden in vele gedaanten, soms in groepen van eenvormig gemuteerde wezens, vaak alleen. Dat klinkt zwaar, en dat is het ook, en toch kan de tragiek van deze in wanhoop uitgebarsten figuren al dan niet onbedoeld ook een komisch effect hebben. De overdaad aan expressiviteit maakt dat dit werk nooit onopgemerkt boven de bank verkwijnt.